24/2/2007 - ...Negis İle Yankı...

NERGİS İLE YANKI

Nergis dünyaya geldiğinde

Su perisi olan anası

Ona baktı da uzun uzun

Ya bu dünya güzeli çocuk

Göze gelirse diye meraklandı,

Dar attı kendini falcının yanına,

"Oğlumun ömrü uzun mu falcı baba?"

Falcı mavi saçlı periye dedi ki,

"Evet, ama hiç görmezse kendini.."

Delikanlı Nergis on altısında,

Sevgilisiydi herkesin.

Ama hiçbiri bu talihsizlerin

Sokulamamıştı yanına,

Çünkü döndüğünü bilmiyordu dünya,

Büyümez gibi büyüyordu bervak otu,

Kunduz bilmeden acıkıyordu,

Görmeden bakıyordu geyik.

Güzelliğini bilmeyen güzellik,

Issızdı görkemi içinde,

Nergis büyüsü içinde donuk donuktu.

Hani öğle saati amfitrit

Sallanarak derin sularda

Uyur ya ağır, kibirli, alıngan,

Hani kayalık dağın doruğundan

Göz açıp kapayıncaya kadar

Yürek oynatırcasına iniverir ya

Uçurum telaşsız ve yaban,

Hani kaldırır başını orman dinler

Gülümseme nedir bilmeyen yavru şahin,

Hani papağanları ürkütür

Tavşanları kovalar yavru kaplan..

Bir gün kurduğu ağlara doğru

Sürerken ürkek geyikleri

Söze ilk başlamayı bilmeyen Yankı

Onu görüp vurulu verdi.

Ardına düştü Nergis'in gizlice,

Tutup yalvarmak isterdi,

Yalvarıp sarmak isterdi,

Ama Yankı'ydı o, biri söylerse ancak

Ancak son sözleri yinelerdi.

Çevresinde bir şeyler sezinleyen Nergis

Dedi ki "Kim var yanımda benim?"

Yankı mutlu, ses verdi:

"Ben'im"

Nergis bakınıp dört yanına,

Kimsecikler görmedi, şaştı.

Çünkü görünmek için en uygun sözü bekleyen

Ormana saklanmıştı.

Aldandı Nergis kendi sesine

Bağırdı, "Gel birleşelim!"

Yankı ses verdi gene,

"Birleşelim!"

Ve sarılmak için özlediğine,

Çıktı ormandan.

Ama aldatıldığını anlayan Nergis

Onu korku ile itti.

"Çek beni kucaklamak isteyen ellerini

Ölürüm de sana öyle yar olurum."

Yankı da son olarak dedi ki,

"Yar olurum."

Ve ormanın içlerine çekildi.

O günden beri ıssız mağaralarda

Kendini yakıp bitiren Yankı

İşittirir sesini bütün çağıranlara,

Söylemek istediği içinde saklı,

"O da sevsin dilerim Tanrım,

Sevsin de kavuşamasın derim Tanrım"

Oralarda bir akarsu vardı.

Ne dağlarda otlamayı seven keçiler,

Ne çobanlar, ne bir sürü, ne bir kuş

Bozabilmişti duruluğunu bu suyun.

Hiç güneş görmeyen bir kuyunun

Serinliği gibi serin, ne bir yaprak yüzer

Yüzünde, ne bir küçük titreyiş.

İşte av yorgunu Nergis

Uzandı bir gün içmek için bu suya

Görünce yüzünü birden bire suda

Başkası sandı kendini,

Başkası diye vuruldu kendine,

Kalakaldı güzelliğinin önünde.

Mermer bir yonuttu sanki yüzü,

Bir çizgisi bile oynamıyordu.

Nergis kendini kucaklamak istiyordu,

Seven de kendi, sevilen de.

Kaç kez kollarını boş yere

Suya daldırdı tutmak için bu başı,

Açlık da ne , yorgunluk da ne,

Hiçbir şey onu bu yerden ayıramadı.

Niye direniyorsun, söylesene,

Kaçıcı bir görüntü yakalamak için?

Sen dönünce yok olacak sevdiğin,

Seninle gelir, seninle gider gördüğün,

Sen kendinsin arkasından koştuğun,

Niye direniyorsun, söylesene!

Büyülenmiş, kendini seyrederken öyle,

Suya damladı gözyaşları,

Bir bulanıklık oldu suyun yüzünde.

Silinip uzaklaşmaya başladı Nergis,

Sağlıcakla kal dedi ta derinden Nergis,

Düştü bitkin başı çiçekli çimenlere.

Nergis'in ölüsü bulunamadı,

Düştüğü su da şimdi safran rengi,

Beyaz bir çiçektir artık adı...