24/2/2007 - ...Gül Kokusu...

GÜL KOKUYORSUN

Gül kokuyorsun, bir de

amansız, acımasız kokuyorsun,

gittikçe daha keskin kokuyorsun, daha yoğun

dayanılmaz birşey oluyorsun, biliyorsun

hırçın hırçın, pembe pembe

öfkeli öfkeli gül,

gül kokuyorsun nefes nefese.

Gül kokuyorsun, amansız kokuyorsun

ve acı ve yiğit ve nasıl gerekiyorsa öyle

sen koktukça düşümde görüyorum onu

düşümde, yani her yerde

yüzü sararmış, titriyor dudakları,

şakakları ter içinde,

tam alnının altında masmavi iki ateş,

iki su,

iki deniz bazan,

bazan iki damla yaz yağmuru,

mermerini emerek dağlarının,

şiirler söylüyor gene,

ölümünden bu yana yazdığı şiirler

kızaraktan birtakım şiirlere

büyük sular büyük gemileri sever çünkü

ve odur ki büyüklük

şiir insanın içinden dopdolu bir hayat gibi geçerse,

o zaman ölünce de şiirler yazar insan,

ölünce de yazdıklarını okutur elbet

ve senin böyle amansız gül koktuğun gibi

yaşamanın herbir yerinde.

Gül kokuyorsun, amansız kokuyorsun,

bu koku dunyayı tutacak nerdeyse,

gül, gül! diye bağıracak çocuklar bütün

herkes, hep bir ağızdan: gül!

ve herşeyin üstüne bir gül işlenecek

saçların, alınların,göğüslerin üstüne,

yüreklerin üstüne,

bembeyaz kemiklerin,

mezarsız ölülerin üstüne,

kurumuş gözyaşlarının,

titreyen kirpiklerin üstüne,

kenetlenmiş çenelerin,

ağarmış dudakların,

unutulmus çığlıkların üstüne,

kederlerin, yasların, sevinçlerin

ve herşeyin üstüne bir gül işlenecek.

Bir rüzgar, bir fırtına gibi esecek gül,

yıllarca esecek belki

ve ansızın dünyamızı göreceğiz bir sabah

göreceğiz ki

biz dunyamızı gerçekten görmemişiz daha

geceyi, gündüzü, yıldızları

görmemişiz hiç

tanışmaya komamışlar bizi güzelim dünyamızla.

Öyleyse dostlar bırakın bu yalnızlıkları,

bu umutsuzluklari bırakın kardeşler,

göreceksiniz nasıl

güller güller güller dolusu,

nasıl gül kokacağız birlikte,

amansız, acımasız kokacağız,

dayanılmaz kokacağız nefes nefese...