4/3/2007 - ...Aşk ve Yurtsuzluk...

AŞK VE YURTSUZLUK

Usul usul azalıyordu sevgisi, kalbi soğuyordu...

Aynı masada, yanyana oturuyorduk, ellerinden

tutuyordum... Akıntıya kapılmış bir çiçek gibi

bilmediğim, bilmediği uzaklıklara doğru gidiyordu...

Öyle acı çekiyordu ki sevgisinin azalmasından... Seni

artık özlemiyorum, eskisi gibi içimi acıtmıyorsun, bu

benim için ne büyük acı biliyor musun, derken sesi

titriyordu.

Dalından kopmuş bir çiçek gibi unutulmuş denizinde

usul usul sürükleniyordu... Sevgimiz yurtsuz kalmıştı

şimdi...

Can çekişen bir hastayı ölümüne hazırlar gibi,

nefesimi tutmuş saçını okşuyordum durmadan...

Sevgisi, yaralanmış çocukluğumuzu ve dünyayı

değiştirmeye yetmemişti.

Hayal kanatları yanmış sevgisini öksüz kalan sevgime

kattım. Sevgisi biterken gözlerime son bir kere

baktım. İnanmıştı çektiğim ızdıraba...

Son anda sarıldı bana:

Hadi, sen de benimle gel, birlikte karışalım

kayboluşa, dedi.

Yapamam, dedim, istesem de yapamam. Bu sevginin

ömrünü beklemeliyim...

Bu sevginin beni götürdüğü yere kadar gitmeliyim...

İçimde sırrın, kimseye benzemezliğin sızısı, yarım

kalan yolculuğun aşk yüzlü çocuğu var...

Sevgisi soğurken son tesellisi, son kıskançlığı, son

umudu bu olmuştu.

Cezmi ERSÖZ

2007-03-06 11:55:22 - Selam...